شعر: حافظ شیرازی آواز: محمدرضا شجریان در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی دل که آیینه شاهیست غباری دارد از خدا میطلبم صحبت روشن رایی کردهام توبه به دست صنم باده فروش که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج نروند اهل نظر از پی نابینایی شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی جویها بستهام از دیده به دامان که مگر در کنارم بنشانند سهی بالایی کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی سخن غیر مگو با من معشوقه پرست کز وی و جا

شعر: مولانا جلال الدین رومی آواز: شهرام ناظری اندک اندک جمع مستان میرسند اندک اندک می پرستان میرسند دلنوازان نازنازان در ره اند گلعذاران از گلستان میرسند اندک اندک زین جهان هست و نیست نیستان رفتند و هستان میرسند جمله دامنهای پرزر همچو کان از برای تنگدستان میرسند لاغران خسته از مرعای عشق فربهان و تندرستان میرسند جان پاکان چون شعاع آفتاب از چنان بالا به پستان میرسند خرم آن باغی که بهر مریمان میوههای نو زمستان میرسند اصلشان لطف است و هم واگشت لطف هم ز بستان سوی بستان میرسند

تو و مست از مي به چمن چون گل خندان از مستي بر گريه من با دگران در گلشن نوشي مي من ز فراقت ناله کنم تا کي؟ تو و چون مي لاله کشيدن ها من و چون گل جامه دريدن ها ز رقيبان خواري ديدنها دلم از غم خون کردي چه بگويم چون کردي دردم افزون کردي برو اي از مهر و وفا عاري برو اي عاري ز وفاداري که شکستي چون زلفت عهد مرا دريغ و درد از عمرم که در وفايت شد طي ستم به ياران تا چند جفا به عاشق تا کي؟ نمي کني اي گل يک دم يادم که همچو اشک از چشمت افتادم تا کي بي تو بود از غم خون دل من آه از دل تو گرچه ز محنت، خوارم کردي با غم و حسرت، يارم کردي مهر تو دارم

بر آن بلندی
پرنده ای افتاد
وقتی با چشمان خود دید
بر افق ابری را کشتند

بر کوهی
آبشاری از حال رفت
وقتی با چشمان خود دید
در مقابل تاکی را کشتند

در آن خانه هم
کمانچه ای به اغما رفت
وقتی با چشمان خود دید
پایین تر، بر جاده شعری را کشتند

من اینجا بس دلم تنگ است !و هر سازی که می بینم بد آهنگ استبیا ره توشه برداریمقدم در راه بیبرگشت بگذاریمببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟ بسان رَهنوردانی که در افسانهها گویندگرفته کولبارِ زاد ره بر دوشفشرده چوبدست خیزران در مشتگهی پر گوی و گه خاموشدر آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویندما هم راه خود را می کنیم آغازسه ره پیداست،نوشته بر سر هر یک به سنگ اَندرحدیثی کَش نمیخوانی بر آن دیگرنخستین: راهِ نوش و راحت و شادیبه ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادیدودیگر: راه نیمَش ننگ، نیمَش ناماگر سر بر کنی غوغا، و گر دم در کشی آرامسه دیگر: راه

اجرا : استاد صدیق تعریف کلَّ صُبْحٍ وَکُلَّ إشراقٍ [أیا] تبکِی عینی بِدمعِ مُشتاقٍ [أیا] قَدْ لَسَعَتْ حَیَّةُ الهوى کَبِدی فَلا طَبیبَ لها ولا راقیَ إلّا الحبیبَ الذی شَغَفْتُ بِهِ فَعِنْدَهُ رُقْیَتی وَتِریاقی زد مار هوا بر جگر غمناکم سودی نکند فسونگر چالاکم آن یار که عاشق جمالش شده ام هم نزد وی است رقیه و تریاکم صدیق تعریف در کنار زنده یاد استاد محمدرضا لطفی

باز مثل هرشب كسلم قصه نشسته رو دلم ميگن بازم شهيد مياد يه عالمه خيلي زياد دسته گلاي بي زبون گمشده هاي بي نشون يه ذره خاكسترشون دو حلقه انگشترشون يه تیکه استخون سر يه شاخه گل يه بال پر یه دکمه پیرهنشون یه زره خاک تنشون تابوتای یه اندازه تو هرکدم یه سربازه ابره که بر تن می زنه باده که شیون میزنه تابوتا خیس آب میشن دسته گلا خراب میشن می پیچه تو شهرو دهات عطر سلام و صلوات ای مادرای مهربون ، بچه هاتون بچه هاتون دسته گلایی ، که دادید به کربلا فرستادین حالا با تابوت اومدن با بوی باروت اومدن سرندارن، پاندارند شوق تما شا ندارند مادر